Achtergrond
Door de Antwerpse diamantwijk gaat een groot deel van de wereldhandel in ruwe diamant. De kluis van het Antwerp Diamond Centre lag twee verdiepingen onder de grond en gold als vrijwel onneembaar, met onder meer een cijferslot, een magneetalarm, warmte- en bewegingssensoren en camera's. Leonardo Notarbartolo huurde er vanaf 2000 een kantoor en een kluisje en deed zich voor als diamanthandelaar.
Verloop
In het weekend van 15 en 16 februari 2003 drong de groep het gebouw binnen. De sensoren waren vooraf onschadelijk gemaakt, onder meer door de warmtesensor met haarlak af te dekken, en het magneetalarm werd omzeild door de magneetplaten samen los te maken. In de kluis braken de dieven meer dan honderd kluisjes open. Op maandagochtend troffen de beheerders de kluis open aan, de vloer bezaaid met achtergelaten buit.
Onderzoek
De doorbraak kwam door afval: langs de snelweg E19 vond een grondeigenaar zakken met onder meer lege diamantzakjes, een videoband en een half opgegeten broodje. Het spoor leidde via een kassabon en DNA naar Notarbartolo, die enkele dagen later werd aangehouden toen hij naar zijn kantoor terugkeerde. Hij en drie anderen werden in 2005 veroordeeld; een vijfde verdachte is nooit geïdentificeerd.
Nasleep & open vragen
Notarbartolo kreeg tien jaar cel en kwam in 2009 voorwaardelijk vrij. De buit is niet teruggevonden, en de schatting van de waarde berust op opgaven van de gedupeerden; een deel van hen deed geen aangifte. In een interview beweerde Notarbartolo later dat de roof was opgezet als verzekeringsfraude, maar daarvoor is geen bewijs gevonden. De beveiliging van de diamantwijk werd na de roof ingrijpend aangescherpt.