Achtergrond
De Verenigde Staten kenden begin jaren zeventig tientallen kleine gewapende groepen die uit de protestbeweging tegen de Vietnamoorlog waren voortgekomen. Het Symbionese Liberation Army, opgericht in 1973 rond de ontsnapte gevangene Donald DeFreeze, telde nooit meer dan een twintigtal leden en had in november 1973 de schoolbestuurder Marcus Foster in Oakland vermoord. Toen twee leden daarvoor werden aangehouden, zocht de groep een gijzelaar met een bekende naam. Patricia Hearst studeerde kunstgeschiedenis in Berkeley en woonde er met haar verloofde.
Verloop
Op de avond van 4 februari 1974 drongen gewapende SLA-leden het appartement binnen, sloegen haar verloofde neer en voerden Hearst af in de kofferbak van een auto. De groep eiste eerst de vrijlating van de twee gevangenen en daarna voedselhulp voor de armen van Californië; het programma 'People in Need' van haar vader verliep chaotisch. Hearst zat naar eigen zeggen wekenlang geblinddoekt in een kast en werd bedreigd en misbruikt. Op 3 april klonk haar stem op een band: zij bleef bij de SLA en heette voortaan Tania.
Onderzoek
Op 15 april 1974 legden bewakingscamera's vast hoe Hearst met een karabijn deelnam aan de overval op een filiaal van de Hibernia Bank, waarbij twee omstanders gewond raakten. De FBI zette een van de grootste zoekacties uit haar geschiedenis op. Op 17 mei omsingelde de politie van Los Angeles een huis waarin zes SLA-leden zaten; zij kwamen om in een vuurgevecht en brand die live op televisie te zien waren. Hearst was er niet bij en leefde nog zestien maanden ondergedoken, tot haar aanhouding in San Francisco op 18 september 1975.
Nasleep & open vragen
In haar proces voerde advocaat F. Lee Bailey aan dat zij onder dwang en hersenspoeling had gehandeld; de aanklager wees op de maanden waarin zij had kunnen vluchten. De jury verklaarde haar op 20 maart 1976 schuldig aan bankoverval. Van de zeven jaar zat zij er bijna twee uit voordat president Carter de straf in 1979 verkortte; in 2001 kreeg zij gratie van president Clinton. De zaak wordt, net als de gijzeling in Stockholm van 1973, vaak aangehaald in discussies over het 'stockholmsyndroom' en over de grens tussen slachtoffer en dader.
