Achtergrond
Whitechapel was in 1888 een van de armste en dichtstbevolkte wijken van Londen. Tienduizenden mensen woonden er in overvolle huurkazernes en logementen waar een bed per nacht werd verhuurd. Veel vrouwen zonder vast inkomen leefden van los werk en soms van prostitutie, en brachten de nacht op straat door als ze het slaapgeld niet bij elkaar hadden. De straten waren smal en slecht verlicht.
Verloop
Tussen 31 augustus en 9 november 1888 werden vijf vrouwen vermoord: Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catherine Eddowes en Mary Jane Kelly. Stride en Eddowes stierven in dezelfde nacht, 30 september. Bij vier van de vijf was het lichaam na de dood zwaar verminkt. Het politiedossier over de 'Whitechapel-moorden' omvat elf moorden tussen 1888 en 1891; of die allemaal bij dezelfde dader horen, is onzeker.
Onderzoek
De Metropolitan Police en de City of London Police ondervroegen ruim tweeduizend mensen en hielden tientallen verdachten aan, zonder resultaat. Forensische middelen als vingerafdrukken bestonden nog niet. De politie en de pers ontvingen honderden brieven; de brief ondertekend met 'Jack the Ripper' wordt door de meeste onderzoekers als vervalsing beschouwd. Buurtbewoners richtten een eigen burgerwacht op, het Whitechapel Vigilance Committee.
Nasleep & open vragen
Politiecommissaris Charles Warren trad in november 1888 af. De berichtgeving vestigde de aandacht op de leefomstandigheden in het East End en droeg bij aan de sloop van de ergste krotten. Sindsdien zijn meer dan honderd verdachten genoemd, maar geen enkele theorie is bewezen; ook recente DNA-claims zijn door vakgenoten bekritiseerd. Historici vragen tegenwoordig meer aandacht voor het leven van de slachtoffers zelf.